مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی دردمتو را می بینم و میلم زیادت می شود هر دمبه سامانم نمی پرسی نمی دانم چه سر داریبه درمانم نمی کوشی نمی دانی مگر دردم Let's block ads! (Why?)

هنوز هم می توانم  با یک چای تازه دم خانگی تلخی ترا شیرین کنمهنوز هم می توانم  روی کسالت لحظه هایت  رگ خواب ترا فقط با یک لبخندشعبده بازی کنمهنوز هم می توانمجیب تمام سپیدارهای تشنهکوچه باغهای کودکی ترا پُر از چشمه کنموقتی با گردش مردمک چشمان زیبای تودرختان جوانه می زنندوقتی بهار با نگاه تو آغاز می شو...

مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار ور نه مستوری و مستی همه کس نتوانند

رویاهایتان را دنبال کنید وقتتان را برای چیزهای پوچ تلف نکنید

هزار معنی دیگربه غیر از آنچه تو دانی درون عشق نهفته ست کجاست آنکه تواند یک از هزار شمارد؟ یکی همین نزدیک قناریی که به آواز گرم خود کوشد جدار سرد قفس را ندیده انگارد

موجیم و وصل ما از خود بریدن استساحل بهانه ای است رفتن رسیدن است پر می کشیم و بال بر پرده ی خیال اعجاز ذوق ما در پر کشیدن است ما هیچ نیستیم جز سایه ای ز خویش آیین آینه خود را ندیدن است

عمرم گهی به هجر و گهی در سفر گذشتتاریخ زندگی همه در دردسر گذشت گویند این که عمر سفر کوته است و من دیدم که عمر من ز سفر زودتر گذشت بستی درم ز وصل و گشودی دری ز هجر آوخ ببین چه ها به من در به در گذشت

در زمانی كه وفاقصّه ی برف به تابستان است و صداقت گل نايابی ودر چشمان پاك شقايق ها عابر بی عاطفه ی غم جاری است به چه كسی بايد گفت با تو انسانم و خوشبخت ترين

شاخ خشکیم به ما سردی عالم چه کند پیش ما برگ و بری نیست که سرما ببرد

شکارچی ماهری است زلف دلگیر تو اما دولت غیرت من شکار را ممنوع خواهد کرد

درختی که تلخ است وی را سرشت گرش برنشانی به باغ بهشت ور از جوی خلدش به هنگام آب به بیخ انگبین ریزی و شهد ناب سرانجام گوهر ز بار آورد همان میوه تلخ بار آورد

جشن بهمنگان جشن بهمنگان یا بهمنجنه در روز دوم ماه بهمن برگزار و از واژه اوستایی به معنی اندیشه نیک می باشد. بهمن نام نخستین امشاسپند دین زرتشتی است و در اوستا مرکب از دو جزء ( وُهُو) و (مَنَ) می باشد. ( وُهُو) به معنی خوب و نیک و (مَنَ) به معنی منش است. پس ( وُهُومَنَ) که در فارسی جدید بهمن نامیده م...

چون درختی در صمیم سرد و بی ابر زمستانی هر چه برگم بود و بارم بود هر چه از فر بلوغ گرم تابستان و میراث بهارم بود هر چه یاد و یادگارم بود ریخته ست چون درختی در زمستانم بی که پندارد بهاری بود و خواهد بود دیگر اکنون هیچ مرغ پیر یا کوری در چنین عریانی انبوهم آیا لانه خواهد بست؟

وه که جدا نمیشود نقش تو از خیال من تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من پرتو نور روی تو هر نفسی به هر کسی میرسد و نمیرسد نوبت اتصال من

این جهان یک کمدی است برای آنها که می اندیشند و یک تراژدی برای آنها که احساس می کنند  

زندگی ذره ذره می کاهد خشک و پژمرده می کند چون برگ مرگ ناگاه می برد چون باد زندگی کرده دشمنی یا مرگ  

هوا دلگیر درها بسته سرها درگریبان دستها پنهان نفسها ابر دلها خسته وغمگین درختان اسکلتهای بلور آجین زمین دلمرده سقف آسمان کوتاه غبار آلوده مهر و ماه زمستان است  

ندای موج نگاهت به دام ما افتد اگر تو را نظری بر سلام ما افتد خصم وار براندازم نشان از گلاب اگر زکوی تو بویی به مشام ما افتد شبی در نظر دارم که عیشم شود کامل اگر لبابت قطره ای مدام ما افتد به رسم شرم وکیلا بر&

شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشد              تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد    

درآمد از در خندان لب و گشاده جبین کنار من بنشست و غبار غم بنشاند فشرد حافظ محبوب را به سینه خویش دلم به سینه فرو ریخت تا چه خواهد خواند به ناز چشم فرو بست و صفحه ای بگشود ز فرط شادی کوبید پای و دست افشاند مر&