باید امروز حواسم باشد که اگر قاصدکی را دیدم آرزوهایم را بدهم تا برساند به خدا به خدایی که خودم می دانم نه خدایی که برایم از خشم نه خدایی که برایم از قهر نه خدایی که برایم ز غضب ساخته اند به خدایی که خودم می دانم به خدایی که دلش پروانه است و به مرغان مهاجر هر سال راه را می گوید و به باران گفته است ب

هر شام ز ماه رمضان صبح امیدی است هر روز ازین ماه مبارک شب عیدی است هر آه جگرسوز که از سینه برآید در دامن صحرای جزا سایهu200eی بیدی است هر نوع شکستی که تو را روی نماید چون موج درین بحر پر و بال جدیدی است

خرم آن کس که در این محنت گاه خاطری را سبب تسکین است

ﺭﻭﺯﻩ ﯼ ﭘﺮﻫﯿﺰ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﭘﺮﻫﯿﺰ ﺍﺯ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺯ ﺭﯾﺎ ﺍﺯ ﺗﻬﻤﺖ ﺩﻭﺭﻭﯾﯽ ﺍﺯ ﻧﯿﺮﻧﮓ ﻭﮔرﻧﻪ ﺗﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭﻟﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻭﺯﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ

الهی ضعيفان را پناهی قاصدان را بر سر راهی مومنان را گواهی چه عزيز است آن كس كه تو خواهی يا رب دل پاك و جان آگاهم ده آه شب و گريه سحرگاهم ده در راه خود اول ز خودم بيخود كن بيخود چو شدم ز خود بخود راهم ده

ممکن ز تو چون نیست که بردارم دل آن به که به سودای تو بسپارم دل گر من به غم تو نسپارم دل دل را چه کنم بهر چه می دارم دل

افق تاریک دنیا تنگ نومیدی توانفرساست می دانم ولیکن ره سپردن در سیاهی رو به سوی روشنی زیباست

فرشته نبود اما مهربان بود بی پناهم كه يافت خانه ای ساخت برايم از نور و آرامش و من با شكوه زيستم دستهايش سفيد بود و روشن انگار از چيدن ماه آمده بود

روزه ام با ربنّای دیده ات وا می شود ای عجب از آن همه ذکری که در چشمان توست

سفره رنگین و خدا چشم به راه من و توست تا که معلوم شود طالب دیدار کجاست بار عام است خدا را به ضیافت بشتاب تا نگویی که در رحمت دادار کجاست آن خدایی که رحیم است و کریم است و غفور گوید ای سوته دلان عاشق دلدار کجاست

گاهی اوقات حسرت تکرار یک لحظه دیوانه کننده ترین حس دنیاست

آب را و خاک را برهم زدی زآب و گل نقش تن آدم زدی نسبتش دادی و جفت و خال و عم با هزار اندیشه و شادی و غم

گر نداری تو دم خوش در دعا رو دعا می خواه ز اخوان صفا بحر این فرمود با موسی خدا وقت حاجت خواستن اندر دعا گفت ای موسی زمن می جو پناه با دهانی که نکردی تو گناه گفت موسی من ندارم آن دهان گفت ما را از دهان غیر خوان با دهان غیر کی کردی گناه از دهان غیر برخوان کای اله آن چنان کن که دهان ها مر تو را