چنان تنهای تنهایم که حتی نیستم با خود نمی دانم که عمری را چگونه زیستم با خود خدا بر موج خون خواهد سه ربع غیر مسکون را ز بس بگریستم بی خویشتن بگریستم با خود گدا و شیخ و شه دانند هر یک چندشان چون است من بیدل نمی دانم که حتی کیستم با خود

اَمُردادگان اَمُرداد روز (روز هفتم هر ماه اَمُرداد نام داشت) در اَمُرداد ماه جشن اَمُردادگان می باشد. این جشن متعلق به امشاسپند فرشته ای است که درعالم جسمانی نگهبانی نباتات و روییدنی ها با اوست و مظهر جاودانگی و تندرستی و دیر زیستن است. اَمُرداد واژه اوستایی و به معنی بی مرگی و جاودانگی است اگر ال

دیریست عابری نگذشته ست ازین کنار کز شمع او بتابد نوری ز روزن ام فکرم به جست و جوی سحر راه می کشد اما سحر کجا در خلوتی که هست نه شاخه ای زجنبش مرغی خورد تکان نه باد روی بام و دری آه می کشد حتی نمی کند سگی از دور شیونی حتی نمی کند خسی از باد جنبشی غول سکوت می گزدم با فغان خویش و من در انتظار که خواند

لحظه ديدار نزديك است باز من ديوانه ام مستم باز می لرزد دلم دستم باز گويی در جهان ديگری هستم های ! نخراشی به غفلت گونه ام را تيغ های ! نپريشی صفای زلفکم را دست آبرويم را نريزی دل ای نخورده مست لحظه ديدار نزديك است

هزار کاکلی شاد در چشمان توست هزار قناری خاموش در گلوی من عشق را ای کاش زبان سخن بود آنکه میگوید دوستات میدارم دل اندُهگین شبیست که مهتابش را میجوید ای کاش عشق را زبان سخن بود هزار آفتاب خندان در خرام توست هزار ستارهی گریان در تمنای من عشق را ای کاش زبان سخن بود

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را باری به چشم احسان در حال ما نظر کن کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

کنار آشنایی تو آشیانه میکنم فضای آشیانه را پر از ترانه میکنم کسی سوال میکند به خاطر چه زندهای و من برای زندگی تو را بهانه میکنم

سالهاست که از جزیره ی متروک نامه ای را در بطری روانه ی آبهای عالم کرده ام اگر کسی عاشق باشد می تواند کلماتم را بخواند به هر زبانی در هر سرزمینی گاهی فکر می کنم کسی می آید و با همان شیشه برایم شراب می آورد

کنار دریا عاشق باشی عاشق تر می شوی و اگر دیوانه دیوانه تر این خاصیت دریاست به همه چیز وسعتی از جنون می بخشد شاعران از شهرهای ساحلی جان سالم به در نمی برند

در هر سحری با تو همی گویم راز بر درگه تو همی کنم عرض نیاز بی منت بندگانت ای بنده نواز کار من بیچاره سرگشته بساز

نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم به کَسم مکن حواله که به جز تو کَس ندارم

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی نروم جز به همان ره که توام راه نمایی همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویم همه توحید تو گویم که به توحید سزایی تو حکیمی تو عظیمی تو کریمی تو رحیمی تو نماینده فضلی تو سزاوار ثنایی نتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجی نتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایی همه عزی و جل

ﺑﺎﺭﺍﻟﻬﺎ ﺩﺭﻫﯿﺎﻫﻮی ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭﯾﺎﻓﺘﻢ ﭼﻪ ﺩﻭﯾﺪﻥ ﻫﺎﯾﯽ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺖ ﺩﺭحالی ﻜﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﭼﻪ ﻏﺼﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﭙﯿﺪی ﻣﻮﯾﻢ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪ ﺩﺭحالی ﻜﻪ ﻗﺼﻪ ﺍی ﻛﻮﺩﻛﺎﻧﻪ ﺑﯿﺶ ﻧﺒﻮﺩ ﺩﺭﯾﺎﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ می ﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻪ نمی ﺸﻮﺩ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﻭ ﺳﺎﺩﮔﯽ ﻛﺎﺵ ﻧﻪ ﻣﯽ ﺩﻭﯾﺪﻡ ﻭ ﻧﻪ ﻏﺼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﺑه ﺠﺎﯾﺶ ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﺭﺍ

خدایا سرنوشت مرا خیر بنویس تقدیری مبارک تا هر چه را که تو دیر می خواهی زود نخواهم و هر چه را که تو زود می خواهی دیر نخواهم

شب قدر است در جانب چرا قدرش نمیدانی تو را میشورد او هر دم چرا او را نشورانی چو او آب است و تو جویی چرا خود را نمیجویی چو او مشک است و تو بویی چرا خود را نیفشانی

ما را به دعا کاش نسازند فراموش رندان سحرخیز که صاحب نفسانند

ای خواجه چه جویی ز شب قدر نشانی هر شب شب قدر است اگر قدر بدانی

شب وصل است و طی شد نامه هجر سلام فیه حتی مطلع الفجر دلا در عاشقی ثابت قدم باش که در این ره نباشد کار بی اجر

آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است یا رب این تأثیر دولت در کدامین کوکب است تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد هر دلی از حلقهای در ذکر یارب یارب است