وه چه زیبا بود اگر پاییز بودم وحشی و پر شور ورنگ آمیز بودم

مائیم که از باده بیجام خوشیم هر صبح منوریم و هر شام خوشیم گویند سرانجام ندارید شما مائیم که بیهیچ سرانجام خوشیم

دیگران را اگر از ما خبری نیست چه غم نازنینا تو چرا بی خبر از ما شده ای

چشم خود بستم که دیگر چشم مستش ننگرم ناگهان دل داد زد دیوانه من می بینمش

به آرامی آغاز به مردن میكنیاگر سفر نكنی اگر كتابی نخوانی اگر به اصوات زندگی گوش ندهی اگر از خودت قدردانی نكنی به آرامی آغاز به مردن میu200fكنی اگر از شور و حرارت از احساسات سركش و از چیزهایی كه چشمانت را به درخشش وامیدارند و ضربان قلبت را تندتر میكنند دوری كنی امروز زندگی را آغاز كن امروز مخاطره كن ...

زندگی را ورق بزنهر فصلش را خوب بخوان با بهار برقص با تابستان بچرخ در پاییزش عاشقانه قدم بزن با زمستانش بنشین و چایت را به سلامتی نفس کشیدنت بنوش زندگی را باید زندگی کرد آنطور که دلت می گوید مبادا زندگی را دست نخورده برای مرگ بگذاری

دلم عاشق شدن فرمود و من بر حسب فرمانش در افتادم بدان دردی که پیدا نیست درمانش

دوباره پاییز اما نه فصل خزان زرد دوباره پاییز اما نه فصل اندوه و درد دوباره پاییز فصل زیبای سادگی دوباره پاییز موسم شدید دلدادگی

بهار به بهاردر معبر اردیبهشت سراغت را از بنفشه های وحشی گرفتم و میان شکوفه های نارنج در جستجویت بودم در پاییز یافتمت تنها شکوفه ی جهان که در پاییز روییدی

رویاهایم را نقاشی می کنم با رنگهایی از خزان های به جا مانده فریادی رساترست هم آغوشی شعر و رنگ

دلم می خواستدنیا خانه مهر و محبت بود دلم می خواست مردم در همه احوال با هم آشتی بودند طمع در مال یکدیگر نمی کردند کمر بر قتل یکدیگر نمی بستند مراد خویش را در نامرادی های یکدیگر نمی جستند از این خون ریختن ها فتنه ها پرهیز می کردند چو کفتاران خون آشام کمتر چنگ و دندان تیز می کردند چه شیرین است وقتی سین...

بی تو به سامان نرسم ای سروسامان همه تو ای به تو زنده همه من ای به تنم جان همه تو من همه تو، تو همه من او همه تو، ما همه تو هرکه وهرکس همه تو ای همه تو آن همه تو

جان هر زنده دلی زنده بجانی دگرست سخن اهل حقیقت ز زبانی دگرست

زندگی همیشه بی نقص نیست اما همواره همانطوری است که شما آن را می سازید پس در آن زیبایی و خاطرات خوش بسازید و هیچگاه به هیچکس اجازه ندهید خوشبختی تان را از شما بگیرد

یک نامه به نامم ننوشتی مگر آخر کاغذ به سمرقند تو ای قند به چند است یک ده صد و بیش است خط ساغر عُشاق تا حوصله ی ذوق تو خُرسند به چند است

شهریورگان شهریورگان یا آذرجشن از جمله جشنهای دوازدگانه ایران باستان و از شمار جشنهای آتش بوده است که ششمین ماه سال و چهارمین روز ماه را به نامش نامگذاری کردهاند. شهریور (امشاسپند) در جهان مادی نگهبان زر و سیم و فلزات دیگر و دستگیری بینوایان وفرشته رحم ومروت است. برای جشن شهریورگان از دو نظر دیگر می ...

انگور رسید و سیب مان نوبر شد از بوسه ی شبنمی اناری تر شد گرمای زمین فرو نشست و دم صبح سرتاسر باغ غرق شهریور شد

شهریور است و من پرنده ی خیالم را به سوی شالیزار پر می دهم به شالیزار که می رسم تمام حجم خیالم خیس باران می شود باد گیسوی طلایی شالیزار را شانه می زند و سنبله به صد ناز می رقصد گویی که شهریورعاشق شده است

از گندم زار جنوب تا شالیزار سبز شمال تنها یک خط منحنی فاصله است و آن لبخند توست

آغوش گشوده بر خزان شهریور سرگشته چنان باد وزان شهریور چون دخترکی که مهر از او دل برده محجوب و حزین و لب گزان شهریور